109)

یک سال ننوشتم.. کجا بودم؟ صادقانه بگم پی زندگی سخت خودم.. چه سالی رو پشت سر گذاشتم.. پاییزش یک عزیز رو با شوک و فاجعه از دست دادم..غم و رنجش هنوز با منه.. دلتنگیش بی انتهاست.. زمستونش پروژه ای که به شدت دوستش داشتم و براش خیلی تلاش کردم ملغی شد.. و صمیمی ترین رفیقم برای همیشه از ایران رفت جایی که تا سالها نمیتونم ببینمش ..

1400  سال از دست دادن بود برای من.. همش رو پشت سر گذاشتم و سعی کردم قوی باشم و نگذارم روزگار لبخندم رو از من بگیره.. تا حدودی موفق شدم.. روی پاهام ایستادم دوباره.. اما جای خالی عزیزی که ناگهانی پر کشید همیشه مثل یک حفره توی قلبم خالیه و گاهی دلتنگیش چنان به وجودم چنگ میندازه که دلم میخواد دنیا از حرکت بایسته.. 

این ماجراها یاد آدم میندازه که چقدر ناچیزه.. که به معنای حقیقی کلمه زمام همهی امور دست خداست.. هممون تو مشت خداییم و اون بهترین کسیه که موقع بی کسی و تنهایی میشه بهش پناه برد.. مطمئن ترینه..مهربون ترینه.. و موندگارترین..

+ نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم اردیبهشت ۱۴۰۱ ساعت 15:11 توسط  |